از مجلسى ( ره ) - « المرء مع من احب » لازم نيست هم درجهء او در بهشت يا هم پايهء او در دوزخ باشد ، بلكه همان رفتن به بهشت يا دوزخ به همراه محبوب خود منظور است . از مجلسى ( ره ) - اين در صورتى است كه در بارهء عقيدهء خود مقصر نباشد و مستند به ضلالت و جهالت نبود ، چون كسانى كه ائمه ضلالت را دوست دارند به گمان اينكه براى خدا است زيرا در بارهء تشخيص خود مقصرند و از روى تقليد و هواپرستى است . و همچنين در بغض براى خدا هم بايد تقصيرى در ميان نباشد زيرا بيشتر مخالفان شيعه را دشمن دارند و پندارند براى خدا است . از مجلسى ( ره ) - اگر مقصود اين است كه هيچ حُب و بغضى براى ديانت ندارد او در حقيقت دين ندارد زيرا پيغمبر و امام را هم براى خدا دوست ندارد و دشمنان را هم براى خدا دشمن ندارد ، و اگر مراد اين است كه غالب حب و بغضِ او ، يا حب و بغض او نسبت به مردم همه‌اش براى خدا نيست مقصود اين است كه دينش كامل نيست . زهد : بىرغبتى و كناره‌گيرى از دنيا است به وجهى كه مطلوب دنياداران است ، و مجلسى ( ره ) در تفسير زهد از پيغمبر ( ص ) روايت كرده كه از جبرئيل تفسير زهد را پرسيد و او پاسخ به رسانيد كه : زاهد ، دوست دار آنچه را آفريننده‌اش دوست دارد ، و بد دارد آنچه را آفريننده‌اش بد دارد ، از حلال دنيا كناره گيرد و به حرامش رو نكند ، زيرا در حلالش حساب است و در حرامش عقاب ، به همهء مسلمانان مهر ورزد چنانچه به خود مهر ورزد ، از گفتارى كه به دردش نخورد كناره گيرد چنانچه از كار حرام ، از بسيار خوردن كناره كند چون از خوردن مردار بسيار بدبو و گندو ، از كالاى دنيا و زيورش كناره گيرد چون از آتش سوزان كه در او در گيرد ، آرزويش كوتاه است و مرگش برابر چشم او است .